Ana içeriğe atla

KAZUO ISHİGURO: BİR İNGİLİZ-JAPON

Kazuo Ishiguro 8 Kasım 1954’te Japonya’nın Nagasaki şehrinde doğdu. Babasının Ulusal Oşinografi Enstitüsü’nde çalışmaya başlaması üzerine beş yaşındayken ailesiyle birlikte İngiltere’ye geldi. Surrey’de ilk eğitimlerini tamamladı, Kent Üniversitesi’nde İngilizce ve Felsefe eğitimi aldı, 1974 yılında mezun oldu. 1980 yılında East Anglia Üniversitesi’nde Malcolm Bradbury’den yaratıcı yazarlık eğitimi aldı ve yazarlık kariyerinin ilk dönemlerindeki akıl hocası Angela Carter’la tanıştı.
Jazz şarkıcısı Stacey Kent için şarkı sözleri yazdı. Bunun yaratıcı yazarlığına büyük katkısı olduğunu söyleşilerinde belirtiyor. 1981’de üç kısa hikâyesi yayımlanan Kazuo Ishiguro o tarihten bu yana sadece yazarlık yapıyor. Londra’da yaşıyor. 

Müziğe ve Geceye Dair: Noktürnler
Ishiguro’nun Türkçeye çevrilen tek öykü kitabı Noktürnler’de beş ayrı müzisyenin hikâyesine yer veriliyor. Modası geçmiş yıldızlar, kafe müzisyenleri, idealist besteciler, hayallerinden vazgeçen müzik sevdalıları, biten aşklarına hüzünle bakan insanlar bu öykülerin kahramanları olarak yer alıyor. Gecenin çökmesi ve müziğin başlaması ile o anda olanları değil, geçmişte kalan zamanı, kaçırılan fırsatları, bir ömürden geriye kalanları görüyoruz. Öykülerin tümünde okur tarafından doldurulması gereken boşluklar dikkat çekiyor.
Aşk Şarkıcısı adlı ilk öyküde Venedik’te baharın başladığı günlerde kafelerde gitar çalan Polonyalı bir müzisyenin çocukluğunda annesinin en sevdiği şarkıcı olan Tony Gardner ile tanışmasını izliyoruz.
Kitabın mizahi yanı ağır basan öyküsü Come Rain or Come Shine. Hayatını İngilizce dersleri vererek kazanan müzik aşığı anlatıcı, üniversiteden arkadaşları olan çiftin Londra’daki evine geliyor. Ertesi gün yalnızken ev sahibesinin günlüğünü karıştırıyor ve olaylar başlıyor.
Malvern Hill’de kız kardeşinin yanına taşınıp yeni besteler yapmaya çalışan bir müzisyen, orada tanıştığı müzisyen karı kocanın tatillerine ve hayatlarına karışmaya başlıyor. Bu öykü kitabın en kapalı öyküsü.
Noktürn adlı öyküde, herkesin çirkin olduğunu söylediği saksafoncu karakterimiz, çareyi estetik ameliyatta, dış görünüşünü değiştirmekte buluyor.
Son öykü Çellistler, çello çalan bir sokak çalgıcısı ile çello hakkında her şeyi bilen bir kadın arasında geçiyor. Kitaptaki ilk öykü olan “Aşk Şarkıcısı”nın kahramanlarından birine bu öyküde yeniden rastlıyoruz.

Sırtını Pencereye Dönen Romancı
Ishiguro, romanlarında yarattığı mekânların ya da mekan olarak kullandığı şehirlerin günümüz insanının kafasında zaten bir imajı olduğunu, bu nedenle uzun uzun tasvirlere gerek olmadığını, sadece karakterin farklılığını vurgulamanın yeterli olduğunu söylüyor. Sanılanın aksine Henry James ve James Austen’a değil Dostoyevski’ye büyük hayranlık duyduğunu belirtiyor. Proust’un sadece bir kitabının yarısını okuduğunu ve sıkıldığını söylüyor ama etkilendiğini inkâr etmiyor. Yazarlar sevmedikleri yazarlardan da yararlanır diyerek özellikle Değişen Dünyada Bir Sanatçı’da Proust etkisi olduğunu ekliyor. Çağdaş yazarlardan mutlaka etkilenmiş olabileceğini ama bu etkinin tam olarak farkında olmadığını ve çağdaşlarını çok okumadığını söylüyor. İlginç bir ayrıntı da soyadı M ile başlayan yazarları sevdiğini söylemesi: Marquez, Murakami, Cormac McCarthy, Ian McEwan, David Mitchell, Hilary Mantel… Çalışırken elektronik postalarına bakmadığını ve sırtını pencereye döndüğünü de ekliyor.
Romanları birinci şahıs anlatı tarzında yazılmıştır ve anlatıcılar genellikle insanın başarısızlıklarını sergilerler. Ishiguro’nun tekniği, karakterlerin anlatı sırasında dolaylı olarak kendi kusurlarını ortaya çıkarmasına izin vermektedir. Ishiguro romanları genellikle çözülmeden sona erer. Karakterleri geçmişle yüzleşmezler ve sorunları çözülmemiş olarak kalır.
The Sunday Times’a verdiği bir röportajda başka ülkelerdeki okurlarıyla tanıştıkça çoğu okurunun onu çeviriler aracılığıyla takip ettiğini ya da ikinci, hatta üçüncü dil olarak öğrendikleri İngilizceyle okuduklarını fark edince şu düşünceye varıyor: “Yazarken Londra’da tanıdığım insanları temel alan varsayımlarla hareket etmemeli ve her zaman yazdıklarımın çevrildiğinde de manalı olabilmesi için dikkatli davranmalıyım.” Bu düşünceyle üslubunu belirlediğini anlatıyor.
1995’te edebiyata katkıları dolayısıyla İngiliz hükümeti tarafından "Britanya İmparatorluk Nişanı", 1998’de Fransa hükümeti tarafından "Sanat ve Edebiyat Şövalyesi Nişanı" ile ödüllendirilen Kazuo Ishiguro’nun tüm romanları dilimize çevrilmiştir.

Uzak Tepeler
Kitabın orijinal adı tepelerin solgun manzarasıdır. Bu solgunluk hem hatırlama eylemindeki hem de romanın sonundaki belirsizliği daha iyi anlatır. Sadakat ve hafıza, bu ilk romandan başlayarak temel izleği oluşturur Ishiguro yapıtlarında. İngiltere'de yalnız başına yaşayan yaşlı Japon kadın Etsuko'nun büyük kızı Keiko intihar etmiştir. Kısa süre sonra Etsuko'nun küçük kızı Niki, beş günlüğüne annesini ziyarete gelir ama anne kız arasındaki duygusal mesafe, Etsuko'nun anılarına gömülmesiyle daha da artar. İkinci Dünya Savaşı'nın bitişinden sonra ilk kocasıyla birlikte Nagazaki'de yaşayan Etsuko, bu beş gün boyunca, o yıllarda komşusu olan Sachiko ve onun küçük kızı Mariko'yla kurduğu arkadaşlığı hatırlar. İlk kocası Jiro’nun babası Ogata-san da anılarda önemli bir yer tutmaktadır. Ogata-san savaş sonrası eski düzeni savunan kişilerden biridir. Eski hatıralarını okuduğumuz kadının güvenilmez bir anlatıcı olduğunu yavaş yavaş anlarız. Keiko’nun neden intihar ettiğini öğrenemeyiz. Etsuko’nun bu hikâyeyi aslında geçmişi tahrif ederek ve yeni bir geçmiş yaratarak anlatıyor olabileceğini düşünmeye başlarız.
Hatıralarda atom bombasıyla altüst olmuş yaşamlar, yeniden inşa edilen bir şehir de önemli yer tutmaktadır. Bu da romanı Post-apokaliptik edebiyatın önemli kitaplarından biri haline getirir. Kitabın sonunda Etsuko için Sachiko ve Mariko’nun önemini çözmeye biraz yaklaşırız. Yine de her okur kitabın sonunda kendi çözümüyle başbaşadır.

Değişen Dünyada Bir Sanatçı
Kitap, İkinci Dünya Savaşı sonrasında köklü değişikliklerin yaşandığı Japonya'yı anlatarak başlıyor. Savaş biteli üç yıl olmuştur, zamanında etkili, bohem bir sanatçı olan ressam Masuji Ono artık emeklidir ve büyük evinde küçük kızı Noriko ile yaşamaktadır. Noriko, 26 yaşına gelmiştir ve kötü giden bir evlilik öncesi görüşmesinden sonra yeni bir görüşmenin başlangıç aşamasındadır. İlk evlilik öncesi görüşmenin neden kötü gittiğini anlamaya çalışırken aslında Ono'nun geçmişini de geri dönüşlerle izlemeye başlarız. Otuzlu yıllarda sanatını Japonya'nın genişleme politikasının hizmetine sunan ve yurtseverlik karşıtı eylemlere karşı çalışan komitenin danışmanlığına getirilen Ono'nun yurtseverliği genç kuşak tarafından tartışılmakta ve yargılanmaktadır. Geçmişte yaptıklarının aile için nasıl bir yük olduğunu fark eden ressam yaşadıklarından daha fazla kaçamayacağını, geçmişi ile yüzleşmesi gerektiğini anlar.
Roman yurtseverliğe, savaşa, kültürler arası etkileşimlere bir ressamın gözünden bakıyor. Ono'nun büyük evi ile yeni evlenen kızının yaşadığı küçük ve modern daire, gelenek ile yenilik karşıtlığını vurgular.

Günden Kalanlar
Ishiguro’nun İngiltere’de geçen ilk romanıdır. Darlington Malikânesi'nin emektar baş uşağı Stevens, 35 yıldır işini en iyi şekilde yerine getirmiş, işvereni olan Nazi sempatizanı Lord Darlington'a bağlılıkta kusur etmemiştir. Baş uşak Stevens malikânenin yeni Amerikalı sahibinin zorlamasıyla ve onun arabasıyla 1956 yılında küçük bir geziye çıkmaya karar verir. Stevens'ın hayatında ilk kez tatil yapmayı kabul edişinde, Darlington malikânesinin eski kâhyası olan Bayan Kenton'ı ziyaret etmek, onu belki de yeniden malikâneye dönmeye razı etmek istemesi de rol oynuyor. Altı gün süren bu yolculuk, Stevens için Lord Darlington'ın malikânesinde geçmiş 35 yıllık baş uşaklık yaşamına bir dönüş yolculuğu oluyor.
Ömer Türkeş Günden Kalanlar’ın insan belleğine, hatırlamaya, daha doğrusu hatırlama sürecinin düzenlenmesine ve farkındalık eksikliğine dair bir roman olduğunu söyleyerek ekler: “Ishiguro’nun başarısı bellek meselesini farklı hikâyelerle, bambaşka görünümlere sunabilmesinde. Elbette anlatısında büyük bir ustalık var. Stevens basmakalıp fikirleri, saplantıları ve özenle bastırdığı duygularıyla unutulmayacak bir roman kahramanına dönüşmüş. Günden Kalanlar okuduğum en iyi Kazuo Ishuguro romanı. Gerçek bir başyapıt.”
Kitabın en önemli özelliklerinden biri de dili. Ishıguro tüm hikayeyi iç monologla anlatıyor ve o anlatıdan hiç sapmamayı başarıyor. Murat Belge bu durumu şu sözlerle anlatıyor. “Stevens, o baştan sona denetimli, kalıplı, perukalı sesiyle kendisi için önemli ve başka herkes için son derece sıkıcı ayrıntılar üstünde dura dura ve herkesi ilgilendiren olayları bastıra bastıra, merkezinde bu olamayan aşk hikâyesinin yer aldığı birçok olayı anlatırken, bir süre sonra, asıl anlatılanın, anlatılmayan olduğunu anlıyoruz. Geriye, mesleğinin kendisine dayattığı o yapay tumturaklılık içinde ölen babasını bırakıp içki servisine koşan ve tutkusunu sevdiği kadına değil kendine de söyleyemeyen yaşlanmış uşak kalıyor.”
Günden Kalanlar 1993 yılında James Ivory tarafından filme çekilmiştir. Başrolleri Anthony Hopkins'le Emma Thompson paylaşmışlardır.
Günden Kalanlar, 1989'da İngiltere'deki en saygın edebiyat ödülü olan Booker Ödülü'nü kazandı. Kitapla ilgili ilginç bir ayrıntı da Ishiguro’nun The Guardian’da yer alan bir söyleşisinde romanı dört haftada yazdığını anlatmasıdır.

Avunamayanlar
Avunamayanlar İngiliz piyanist Ryder’ın Avrupa’da bir kente (kent belirsiz, herhangi bir yer olabilir) konser vermek için gelmesiyle başlıyor. Zaman ve mekân mefhumunu yitirdiği bu şehirde farkında olduğu tek konu birkaç gün sonra vereceği konser. Saatlerce sürdüğünü düşündüğü bir sohbetin asansörde geçen birkaç dakikadan ibaret olduğunu fark etmesi, yanına oturduğu gazetecilerin o yokmuş gibi onun hakkında konuşmaları, onuruna verilen ziyafete sabahlık ve terliklerle katılması ama kimsenin bunu yadırgamaması ve uzun uzun yol gidip vardığı yeni mekânların sonradan başka, bildik mekanlara dönüşmesi bir karabasanda olduğu hissini duyurur biz okuyuculara. Çevresindekiler de hayatlarında üstesinden gelemedikleri, başa çıkamadıkları ne kadar sorun varsa çözülmesi için Ryder’a bel bağlar.
Ishiguro, bu yan karakterlerin, Ryder’ın hayatının farklı dönemlerindeki halleri ya da ebeveynleri gibi hayatından önemli kişiler olduğunu söyleyerek bu yeni anlatı tarzı için şöyle diyor: “Bir yazar olarak sınırlarımı zorlamam gerektiğini düşündüm, yoksa yıllardır övgülere boğulmama sebep olan özelliklerim beni hapsedecekti. Bir karakteri alıp kendisinin yankıları sayılabilecek başka karakterlerin arasına sokunca neler olacağını merak ediyordum.”

Çocukluğumu Ararken/Öksüzlüğümüz
Şanghay’da doğan, 9-10 yaşlarındayken anne ve babasının bir ay arayla kaybolmaları sonucunda öksüz kalan bir İngiliz çocuğu, teyzesinin yanına İngiltere’ye gidiyor ve orada büyüyor.  Ebeveynlerini bulmak için çocukken kurduğu hayallere uygun olarak başarılı bir dedektif oluyor ve 1937 yılında ailesini bulacağı inancıyla Şanghay’a geri dönüp savaşın tam ortasında ailesini aramaya başlıyor. Hikâye sürekli geri dönüşlerle ve Çin, İngiliz, Japon kültürleriyle iç içe anlatılıyor. Ailesinin başına gelenleri araştırmaya koyulduğunda çocukluk anılarıyla kurguladığı hikâyenin gerçekleri yansıtmadığı ortaya çıkmaya başlıyor. Buna rağmen hayatının aşkını elinden kaçırmayı bile göze alacak ve yıllar öncesinin acı olaylarını aydınlatmayı başaracaktır.
Ömer Türkeş, kolaylıkla polisiye türüne sokulabilecek roman için Sabit Fikir’de yer alan yazısında şöyle diyor: “Arka planına Çin-İngiltere ilişkileri, afyon ticareti, Çin-Japon savaşı ve Çin’deki siyasi çalkantıların yerleştirildiği bir roman için kolaylıkla ‘tarihsel’ nitelemesi yapılabilir. Ne var ki tarihin yanına bir dedektiflik, bir de aşk hikâyesini ve masalsı bir anlatımı ekleyen Ishiguro herhangi bir türe bağlanmak niyetinde değil. Özellikle polisiye türünü iğnelemiş. 1920'lerin Londra'sında altın çağını yaşayan –gerçeklerle bağı kopuk– İngiliz polisiye edebiyatına ve o edebiyatın ‘saygın’ dedektifleriyle inceden dalgasını geçmiş.”

Beni Asla Bırakma
1990 İngiltere'sinde bir grup öğrenci Hailsham isimli okulda eğitim görmektedirler. Belli bir yaşa kadar hiç okuldan ayrılmıyor, okul sınırlarının dışına bile çıkmıyorlar. Hailsham çok güzel bir yerdir, özellikle okulda sanata ve yaratıcılığa büyük önem verilir. İlk bakışta her şey normal görünür aslında; bir nevi özel okul, farklı öğrenciler, bunların arasında da kitabın ana karakterleri: Ruth, Kathy ve Tommy. Hikâyeyi hastabakıcı olduğunu öğrendiğimiz Kathy’nin ağzından dinleriz; yine bir geçmişte olanları hatırlama ve bugünü anlamaya çalışma. Anlatı ilerledikçe Hailsham’ın neden “özel” bir statüye sahip olduğunu, bu çocukların kim olduklarını anlıyor ve olayların, aslında bambaşka bir düzlemde akmakta olduğunu fark ediyoruz. Ruth ve Tommy, Hailsahm’da çıkmaya başlarlar ve ikisi de bağışçı olunca ilişkileri mecburen son bulur. Kathy ve Tommy de hep çok iyi anlaşmışlar ve birbirlerinden hoşlanmışlardır ancak hiç ilişki yaşayacak bir fırsat bulamamışlardır. Bunun en büyük sebebi ise Ruth'un Tommy'e çok düşkün olmadığı halde kıskançlıkla onlara izin vermemesi olmuştur. Kitabın son kısmında ise Kathy ve Tommy kendileri için bir umut ışığı yakalamak üzere yola çıkarlar ancak bunun yerine Hailsham ile ilgili sırları bulurlar.
Kitabın en ilginç özelliklerinden biri de karakterlerin kaderlerini büyük bir sükûnetle kabul edip yaşamaları, yaşamlarının akışını değiştirmeyi hayal etseler bile, bu yönde herhangi bir radikal adım atmaktan kaçınmaları.
Beni Asla Bırakma Time dergisi tarafından “İngilizce Yazılmış En İyi 100 Roman” arasında gösterilmiş ve Man Booker ödülü kısa aday listesinde yer almıştır. Roman, Mark Romanek tarafından 2010 yılında filme çekilmiştir.

Gömülü Dev
Ishiguro bu sefer elleri titrediği için odalarında mum yakmaları bile yasak olan yaşlı bir karı kocanın oğullarını bulmak için yapacakları uzun ve fantastik öğelerle süslü yolculuğu anlatıyor. Axl ile Beartice'in tek problemleri yaşlılık değil, sis diye adlandırdıkları bir olay da hatıralarını silip götürmüş. Bu uzun yolculukta tanıştıkları bir şövalye, bir savaşçı ve bir çocuk da yol boyunca onlara eşlik ediyor. Ishiguro diğer romanlarında olduğu gibi, Gömülü Dev’de de belleği sorgulamaya devam ediyor. (Diğer romanlardan farklı olarak Gömülü Dev daha fazla diyaloga sahip.) Unutmak mı iyidir, hatırlamak mı? Kitabın en önemli sorusu bu. Birlikte bütün hayatınızı geçirdiğiniz, çok sevdiğiniz kişi ile mutlu ve acı hatıralarınız ortak mıdır?
“Romanlarıma hep bir soru sorarak başlarım” diyor Ishiguro, “İkinci Dünya Savaşı döneminde yaşayan bireyler böyle bir dönemde yaşanan değerler değişimi karşısında ne yapıyor, yaşadıklarıyla tam olarak yüzleşemedikleri zaman neler hissediyor, bunu sorguluyordum.” Bosna’yı, ABD’yi, İkinci Dünya Savaşı sonrası Japonya’yı ve Fransa’yı da hikâyesine muhtemel mekânlar olarak düşündüğünü söyleyen Ishiguro, yakın tarihe ait bazı olayların hikâyeyi fazla politik hale getirmesinden çekindiğini belirtiyor. “Her zaman metaforik bir mekanın çekiciliğini hissederim. Basit bir realist değilim. Daha evrensel bir söz söylemeye çalışıyorum.”
New York Times yazarı Alexandra Alter, Ishiguro’nun bu romanının “George R. R. Martin ile Tolkien’in topraklarında” geçtiğini yazıyor. Ishiguro ise romanın esin kaynağının fantezi edebiyatı değil, 1950’lerde çekilen Western filmleri ile Masaki Kobayashi sineması olduğunu vurguluyor. Ishiguro, romana dâhil ettiği fantastik öğeleri “o dönemde yaşayan insanların inançlarına veya batıl inançlarına göre” belirlediğini söylüyor.


Sema Özbaş

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Kadın Argosu ve "Kadın Argosu Sözlüğü"

Uğruna, tahtını/tacını terk eden krallar vardır. Çok sevilir, kıskanılır, tabanca çekilir, bıçak sıyrılır. Ölünür, öldürülür, gerekirse mahpus yatılır.
Anadır, bacıdır, teyzedir, haladır. Yavukludur, orospudur, metrestir, kapatmadır, yosmadır. Savaşların en büyük mağdurudur. Tecavüz edilir, esir alınır, satılır, köle yapılır. Tecavüzcü değil o asılır, çünkü yargıç erkektir.
Erkekleri de doğurur. Emzirir, besler, bokunu sidiğini temizler, donunu yıkar, pantolonunu ütüler yıllarca. Büyüdüğüne emin olunca, bir başka kadına devreder yaşatsın diye.
Biraz gecikse, kapılarda camlarda bekler sabaha dek. Ölse, gözüyle görmedikçe öldüğüne inanmaz, bekler ölene dek. Şili’de, Arjantin’de, Fransa’da, Ürdün’de hep aynıdırlar; 500, gerekirse 5000 hafta beklerler hiç yüksünmeden; katillere inat. Zalim dövmekten usanır, onlar beklemekten vazgeçmez.
Bu kadar çok işi ve adı olan kadının bir gizli dili de vardır haliyle. Daha doğrusu bilinir ama yazılmamış bir dildir bu. Bu dilin sözcüklerini, deyimlerini yi…

Çıkılacak Kız

Okuyan bir kızla çık. Parasını kıyafet yerine kitaplara yatıran bir kızla çık. Kitapları yüzünden dolabına sığamaz o. Okuyacağı kitapların listesini yapan, 12 yaşından beri kütüphane kartı olan bir kızla çık.
Okuyan bir kız bul. Okuyan bir kız olduğunu çantasında her zaman kitap taşımasından anlayabilirsin.[1] Kitapçıda, sevgiyle raflara bakan ve aradığı kitabı bulduğunda sessizce çığlık atandır o. Sahafta, eski bir kitabın sayfalarını koklayan fıstığı gördün mü? İşte o, okurdur. Hele sayfalar sararmışsa kesinlikle dayanamazlar.
Kahvecide[2] beklerken okuyan kızdır o. Fincanını dikizlersen, sütsüz kremasının yüzdüğünü görürsün çünkü o çoktan dalmıştır kitaba. Yazarın yarattığı dünyada kaybolmuştur. Sen de bir sandalye çek yanına. Sana ters ters bakabilir çünkü okuyan kızların çoğu rahatsız edilmek istemezler. Ona kitabı sevip sevmediğini sor.
Ona yeni bir kahve ısmarla.[3] Murakami hakkında ne düşündüğünü söyle.[4] Kardeşliğin ilk bölümünü bitirip bitiremediğini öğren.[5] Joyce’un Ulysse…

Havuçlu Pilav Meselesi

Yağmur yağıyordu, pis pis yağıyordu. Bu havada ancak yapabilecek bir şey bulanların, bulduklarını yapabilenlerin canı sıkılmazdı. Bense, gazetenin bilmecesini de çözmüş bulunuyordum. Bu kara gün pazar, başka türlü geçerdi.
Karımı düşünmek istedim: Gençti, güzeldi, şimdi akşam yemeğini hazırlamaya çalışıyor ve henüz mutfak işlerinden hoşlanıyordu. Epey çalışmama rağmen onu duygularımda canlandıramadım. Bu fena bir haldi. Ne yapmalı?
Radyo’ya gittim: Uzun dalga bomboştu, orta dalga da öyle… Uzun uzun esnedim.. kısa dalganın parazitleri arasında bir mucize çıktı: Bu enfes bir kemandı ve karımla, daha iki sevgiliyken dinlediğimiz bir…
Her şey canlanıverdi… İçimde kâinatı güzelleştiren, hayata mana veren o büyülü o heyecan belirmeye başlamıştı. Seslendim:
-  Hurrem…
Körpecik sesini işittim.
-  Efendim?
-  Gelsene biraz, dedim.
-  Ne var? diye sordu.
Ne var diye niçin soruyordu sanki? Ben onu güzel ve tatlı şeyleri paylaşmaktan başka ne için çağırırdım?
-  Gel hele! dedim.
-  Ama yemek yetişmeyecek so…

İLK GÖZ AĞRISI (23) : Engin Türkgeldi ve “Orada Bir Yerde”

Edebiyat ortamımız, ülkemizin diğer ortamlarından farklı değil. Yani, kaos hakim. Çok fazla kitap yayımlanıyor, eleştiri yok denecek kadar az ve sair. Bunlar hepimizin bildiği şeyler. Ve fakat ne şekilde, nasıl olursa olsun ilk kitabın heyecanı da ayrı. Hem, kağıt oyunu oynayanlar bilir; ilk elin günahı olmaz. İlk kitaplar da, tıpkı sonrakiler gibi, kusurlarıyla güzeldir. Kendimize ait, bize kendi yolumuzu açacak güzel yanlışlarımız olmazsa ne anlamı var yazmanın?
Bu ve benzeri düşüncelerden hareketle ilk kitaplarını çıkarmış yazarlarla söyleşi yapma fikri gelişti. İlk kitabını çıkarmış her yazara sorulabilecek ortak sorular belirlemeye çalıştım. Samimiyetle sorulan sorulara verilecek sahici cevaplar, belki, ortak dertlerimizi anlamaya, birlikte düşünmeye vesile olur. Hiçbir şey olmasa bile, bir yazar dostumuzun ilk göz ağrısının heyecanını paylaşmış oluruz. Onur Çalı



Kitapsız bir hevesli olmaktan kitaplı bir yazar olmaya giden süreç nasıl gelişti? Benim en baştan beri hevesli olduğum şey…

Mihman'ın Sesi

Akif Kurtuluş’un ilk romanı Mihman’da adı geçen şarkılardan hazırladığımız listeyi göreceksiniz aşağıda. Şarkı isimlerinin üstüne tıklayarak dinleyebilirsiniz.  Parantez içlerindeki isimler, alıntının yapıldığı bölüm adını, dolayısıyla alıntının anlatıcısını gösterir. İyi okumalar, iyi dinlemeler!
Estergon Kalesi: Ülkücü bir hocanın takımında iki devrimci topçuyduk. Ercüment Amca müessesenin yöneticilerinden biri olduğu için, takımın torpilli oyuncusu muamelesi görmüştüm başlarda. Benim faşolarla birlikte davranacağımı zannetmişti Cevdet. İdmanda ülkücüler teyp getirip Estergon Kalesi’ni dinletmeye başlayınca, bir gün ben de daha iyi bir teyp getirip dayadım Cem Karaca’dan Kavga’yı, Tamirci Çırağı’nı. Selda Bağcan… O günden sonra birbirimizin kademesine daha başka girmeye başladık.” (Avukat, s. 16) Yalan: Yolun karşı tarafına park ettiğim 306 İksir’e bindim. Hemen Yeliz’in kasetini koydum. İlk gençliğimden beri hastası olduğum bu kadının Yalan şarkısını dinleyerek Bölge Başkanlığı’na yola…

Filmlerde Kitap Var!

Kitaplarla yatıp kalkanlardansanız, izlediğiniz bir filmde okuduğunuz bir kitabı görünce gülümsersiniz, bir arkadaşınızı görmüş gibi. Daha önce tanışmadığınız bir arkadaşsa bu kitap, hemen bir kenara not ederseniz adını. Bazen, yönetmenler acımasız olur ve filmdeki karakterin elindeki kitabı göreceğiz diye pause tuşunu eskitmek zorunda kalırız. Neyse ki Anıl Altın ve Nazlı Karabıyıkoğlu, aşağıda okuyacağınız keyifli çalışmayı yapmışlar. 10 güzel filmde geçen kitaplar, hem sinemanın hem de edebiyatın ruhuna uygun bir şekilde yazılmış. Bakalım hangileri tanıdık size!
Solaris (Solyaris, 1972)
Sinema tarihindeki en özel yönetmenlerden biri olan Andrei Tarkovsky’nin Stanislav Lem’in aynı adlı kitabından uyarladığı Solaris (Solyaris, 1972), bir bilimkurgu başyapıtıdır. Başarısız bir uzay deneyinde bilim adamları ve özellikle baş karakter psikolog Kris Kelvin, hayalin her şeyi tatmin edip gerçekliği muğlaklaştırmasıyla birlikte, derin içsel yolculuklara çıkarlar. Başta eski karısı Khari olmak …