Ana içeriğe atla

Mihman'ın Sesi


Akif Kurtuluş’un ilk romanı Mihman’da adı geçen şarkılardan hazırladığımız listeyi göreceksiniz aşağıda. Şarkı isimlerinin üstüne tıklayarak dinleyebilirsiniz. 
Parantez içlerindeki isimler, alıntının yapıldığı bölüm adını, dolayısıyla alıntının anlatıcısını gösterir.
İyi okumalar, iyi dinlemeler!

Estergon Kalesi: Ülkücü bir hocanın takımında iki devrimci topçuyduk. Ercüment Amca müessesenin yöneticilerinden biri olduğu için, takımın torpilli oyuncusu muamelesi görmüştüm başlarda. Benim faşolarla birlikte davranacağımı zannetmişti Cevdet. İdmanda ülkücüler teyp getirip Estergon Kalesi’ni dinletmeye başlayınca, bir gün ben de daha iyi bir teyp getirip dayadım Cem Karaca’dan Kavga’yı, Tamirci Çırağı’nı. Selda Bağcan… O günden sonra birbirimizin kademesine daha başka girmeye başladık.” (Avukat, s. 16)
Yalan: Yolun karşı tarafına park ettiğim 306 İksir’e bindim. Hemen Yeliz’in kasetini koydum. İlk gençliğimden beri hastası olduğum bu kadının Yalan şarkısını dinleyerek Bölge Başkanlığı’na yola koyuldum. Her defasında olduğu gibi, şarkının içinde geçen “yalan” sözcüklerini saymayı denedim. Bu kez sekizde bıraktım. Yol kısa olduğundan değil. Şarkıya kaptırdığımdan. Her zaman olduğu gibi! (Müdür, s. 32-33)
Bu Su Hiç Durmaz: İçeri girdim. Karanlıkta Bülent Ortaçgil’in sesini duydum: “Sen kendine önlemler aldın. Ben kendime yasaklar koydum, önümüzde barajlar var.” Ben de girdim o cırtlak sesimle. “Bu su hiç durmaz.” (Berin, s. 36-37)
The Final Cut: Ankara dışına çıktığında özellikle sabahın ilk ışıklarında gelirdi. Sessizce yanıma sokulduğunda uykulu gözlerle delice sevişmeyi istediğim gibi The Final Cut’ı, uzunçalardan dinlemek istedim. Çok canım yanacaktı. (Berin, s. 39)
Koyverdin Gittun Beni: Kazım Koyuncu’nun CD’sini buldum. CD çalarda yedinci parçayı tuşladım. Koltuğa geçtim. “Koyverdin gittun beni Allah’undan bulasun”u duyar duymaz, kendimi koyverdim. (Berin, s. 39)
Benzemez Kimse Sana: “Eve dönerken kar şiddetini arttırmıştı. İki sürücü hâlâ trafik polislerini bekliyordu. Parka giderken araçların zincir seslerinden aldığım şarkıyı tamamlayan bir araç geçti önümden. Tam Kolej’in ilkokul binası önündeydim. “Bakışından süzülen işvene kurban olayım,” diye mırıldanmaya başladım. Şarkıyı bitirir bitirmez, Fehmi Tokay’la Rüştü Şardağ’dan hangisinin sözlerini yazdığını, hangisinin besteyi yaptığını hatırlamaya çalıştım.” (Nalân, s. 43)
Bilmem Bu Gönülle Ben Nasıl Yaşayacağım: Kale’de hafta içi lokantalar sakin olurdu. Teras ve bahçeleri açılmadığı için bir ikisi dışında çoğu sinek avlıyordu. Münir Nurettin’in “Bilmem bu gönülle ben nasıl yaşayacağım”ını bilmeyen, şarkılarını sıçtım kaçtım havasında söyleyip cukkasını alıp uzayan fasılcıların tacizine uğrama ihtimalimiz de yoktu. (Avukat, s. 47)
Nilüfer: Birlikte yolculuklarımızda onların kurallarına çaresiz boyun eğiyordum. Şehnaz kadar rahat, Şehnaz kadar şanslı olamazdım. Uçağın kalkmasına kırk beş dakika kala evden çıkmış, bütün umutlar tükenmesine rağmen, CD çalarda Nilüfer’in her şarkısının sonundaki sessizliği fırsat bilerek… (Avukat, s. 84)
Eylül Akşamı: Botan’da fazla kalmamıştım gerçi. Haftanin-Cudi, Cudi-Besta arasında ben de gidip gelmiş, hatta Garisa’dan da geçmiştim ama birimiz aynı dolmuş durağına iki dakika önce, diğerimiz üç dakika sonra gelmiş iki yolcu gibiydik. Öyle bir şarkı da vardı hatta. Senin verdiğin bozuk parayı ben paranın üstü diye almışımdır gibi. Tam öyleydi. (Delila, s. 91)
Acılara Tutunmak: Çevirmedeki memurların arasından konvoyu sağımıza alarak çıktık. Teypte çalan Ahmet Kaya şarkısına ben de eşlik ederek rahat bir hava vermeye çalıştım. “O yuvasız çalıkuşu / Bense kafeste kanarya” diye aktım gittim. (Müdür, s. 94)
Hêvî û Evîn: CD çantasını açıp ilk elime gelen CD’yi koydum. Xero Abbas yazıyordu CD’nin üstünde. Said’e, arabanın CD çaları olmayan orijinal teybini değiştirdiği için döndüğümde sitem etmeye karar verdim. Sesi yükeltip sağ camı indirdim. Zerke baraj gölü sağımda kalmıştı. Olağanüstü güzellikte bir erkek sesi, Kürtçe bir şeyler söylüyordu. Parçayı başına alıp Said’i aradım. “Şunu bir dinle Said,” dedim, “ne diyor?”
Hêvî û Evîn, Ağbi o şarkı, Umut ve Sevda.”
Güzelliğini harap etme ey yar / Saçını açma ey yar / Aşksız kalma umutsuz kalma / Umut hayattır ey yar, aşk hayattır. (Avukat, s. 106)
Doymadım Sana Ağlarım Ah Ederek Yana Yana: Apartman kapısından ayrılıp sokaktan caddeye çıkarken Nevzat Akay’ın Geç buldum, çabuk kaybettim şarkısını mırıldanmaya başladım. (Avukat, s. 112)
Ne Doktorlar Ne Mühendisler: “Doğrudur. Ama ben bu hükümetin riks alabileceğini sanmıyorum,” dedi. Sonra radyonun sesini açtı. Ebru Yaşar’ı ne kadar sevdiğini, bu albümüyle beklenen patlamayı yaptığını, arabesk-fantezi dalında bu kadını tek geçtiğini, hele bu Ne Doktarlar Ne Mühendisler şarkısının on numara olduğunu söyledi. Hatta “Birine heves etsem, evlenelim desem, yan çiziyorlar, pes doğrusu” nakaratına yüksek sesle katıldı. (Avukat, s. 115)
Bu Su Hiç Durmaz: Sonra yola çıktık. Yeşil ördeğimle son gecemdi. Said’e vermiştim arabayı. Peougeot 306 XR, ertesi gün Van’a, uzun bir yola çıkacaktı. Bir kaset koydum. Şarkıyı tam yerine getirdim. “Kar gibi örttün üstünü” diye girdi şarkı. “Sen kendine önlemler aldın”da, elini tutarken, gözlerinin içine bakıyordum. İçim akıyordu sana. (Avukat, s. 169)
Shape of My Heart: Geçen yıl, yine birbirimizden ayrı kaldığımız bir dönemde, “Shape of My Heart”ı meşrebimce yeniden yazmıştım. Gelen Mesajlar Kutusu’ndan silmemişsen eğer, bir kez daha oku lütfen. (Avukat, s. 169-170)
Hacer Buluş: Şimdi o bomboş salonun ıssızlığında, sinemadan gelen sesleri çağırdım yardımıma. Tombul yanaklı, ak gerdanlı Hacer Buluş’la birlikte “Kirpiklerin Ok Ok Eyle”yi söyledim, Sadık Karadeniz gibi burnumla kaval çaldım, “Kuyu” filmindeki Nil Göncü’ye aşkımı tazeledim. (Memet Fuat, s. 230)
Anixe: Ertesi gün Kolonaki’de buluştuğumuzda getirdiği CD’nin kapağındaki eli buzukili adam, gündüz Ünye Çimento’da muhasebeci, akşam Çarşamba’da bir pavyonda aynı kıyafetiyle çalan efendi uslu bir bağlamacıydı. Koyu renk takım elbise içinde beyaz gömlek ve ince bağlanmış krem rengi bir kravat, uzun burun, gür kaşlar, burnun tam altından inip üstten inceltilmiş bıyık, dik ama şefkatli bakışlar… Çarşının orta yerinde Merkez Orta Okulu Müdürü’nü evire çevire döven amcamı andırıyordu. CD'yi Egaleo'daki evinde dinlediğimde Vasiliki "Bizim gibi telaffuz edemezsin, boşuna uğraşma," dedi. "Bestesi Baba Yani, söyleyen kadın da Satı Belli. Oldu mu?" Yine kalkıp oynadı. Anikse'yi dinlerken, Boztepe yine sessizdi ama artık ürkmüyordum. Gece artık benimle konuşmaya başlamıştı. (Mehmet Fuat, s. 242)
I Want You: Anlatıyorum ama hepsinin fotoğrafı var. Rock Bar’a gittik. İstiklal Caddesi’nde ara sokaklarda bir yerdi. Ben orada bağırarak, “Hey Allah’ın belaları Bob Dylan’dan I Want You yok mu?” diye bağırdım. Nalân rahatsız oldu. Hâlbuki ben onun için istemiştim. (Memet Fuat, s. 255)
Clandestino: “Chiapas’a kaç yıl önce gitmiştin Berin?” diye sordum. CD çalarda Manu Chao, “Ben Clandestino’yum / Kimliksizim” diyordu. “Şehirde bir hayaletim / Öyle der yasalar / Hayatım yasaktır benim.” (Memet Fuat, s. 265)



Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Kadın Argosu ve "Kadın Argosu Sözlüğü"

Uğruna, tahtını/tacını terk eden krallar vardır. Çok sevilir, kıskanılır, tabanca çekilir, bıçak sıyrılır. Ölünür, öldürülür, gerekirse mahpus yatılır.
Anadır, bacıdır, teyzedir, haladır. Yavukludur, orospudur, metrestir, kapatmadır, yosmadır. Savaşların en büyük mağdurudur. Tecavüz edilir, esir alınır, satılır, köle yapılır. Tecavüzcü değil o asılır, çünkü yargıç erkektir.
Erkekleri de doğurur. Emzirir, besler, bokunu sidiğini temizler, donunu yıkar, pantolonunu ütüler yıllarca. Büyüdüğüne emin olunca, bir başka kadına devreder yaşatsın diye.
Biraz gecikse, kapılarda camlarda bekler sabaha dek. Ölse, gözüyle görmedikçe öldüğüne inanmaz, bekler ölene dek. Şili’de, Arjantin’de, Fransa’da, Ürdün’de hep aynıdırlar; 500, gerekirse 5000 hafta beklerler hiç yüksünmeden; katillere inat. Zalim dövmekten usanır, onlar beklemekten vazgeçmez.
Bu kadar çok işi ve adı olan kadının bir gizli dili de vardır haliyle. Daha doğrusu bilinir ama yazılmamış bir dildir bu. Bu dilin sözcüklerini, deyimlerini yi…

Çıkılacak Kız

Okuyan bir kızla çık. Parasını kıyafet yerine kitaplara yatıran bir kızla çık. Kitapları yüzünden dolabına sığamaz o. Okuyacağı kitapların listesini yapan, 12 yaşından beri kütüphane kartı olan bir kızla çık.
Okuyan bir kız bul. Okuyan bir kız olduğunu çantasında her zaman kitap taşımasından anlayabilirsin.[1] Kitapçıda, sevgiyle raflara bakan ve aradığı kitabı bulduğunda sessizce çığlık atandır o. Sahafta, eski bir kitabın sayfalarını koklayan fıstığı gördün mü? İşte o, okurdur. Hele sayfalar sararmışsa kesinlikle dayanamazlar.
Kahvecide[2] beklerken okuyan kızdır o. Fincanını dikizlersen, sütsüz kremasının yüzdüğünü görürsün çünkü o çoktan dalmıştır kitaba. Yazarın yarattığı dünyada kaybolmuştur. Sen de bir sandalye çek yanına. Sana ters ters bakabilir çünkü okuyan kızların çoğu rahatsız edilmek istemezler. Ona kitabı sevip sevmediğini sor.
Ona yeni bir kahve ısmarla.[3] Murakami hakkında ne düşündüğünü söyle.[4] Kardeşliğin ilk bölümünü bitirip bitiremediğini öğren.[5] Joyce’un Ulysse…

Havuçlu Pilav Meselesi

Yağmur yağıyordu, pis pis yağıyordu. Bu havada ancak yapabilecek bir şey bulanların, bulduklarını yapabilenlerin canı sıkılmazdı. Bense, gazetenin bilmecesini de çözmüş bulunuyordum. Bu kara gün pazar, başka türlü geçerdi.
Karımı düşünmek istedim: Gençti, güzeldi, şimdi akşam yemeğini hazırlamaya çalışıyor ve henüz mutfak işlerinden hoşlanıyordu. Epey çalışmama rağmen onu duygularımda canlandıramadım. Bu fena bir haldi. Ne yapmalı?
Radyo’ya gittim: Uzun dalga bomboştu, orta dalga da öyle… Uzun uzun esnedim.. kısa dalganın parazitleri arasında bir mucize çıktı: Bu enfes bir kemandı ve karımla, daha iki sevgiliyken dinlediğimiz bir…
Her şey canlanıverdi… İçimde kâinatı güzelleştiren, hayata mana veren o büyülü o heyecan belirmeye başlamıştı. Seslendim:
-  Hurrem…
Körpecik sesini işittim.
-  Efendim?
-  Gelsene biraz, dedim.
-  Ne var? diye sordu.
Ne var diye niçin soruyordu sanki? Ben onu güzel ve tatlı şeyleri paylaşmaktan başka ne için çağırırdım?
-  Gel hele! dedim.
-  Ama yemek yetişmeyecek so…

Filmlerde Kitap Var!

Kitaplarla yatıp kalkanlardansanız, izlediğiniz bir filmde okuduğunuz bir kitabı görünce gülümsersiniz, bir arkadaşınızı görmüş gibi. Daha önce tanışmadığınız bir arkadaşsa bu kitap, hemen bir kenara not ederseniz adını. Bazen, yönetmenler acımasız olur ve filmdeki karakterin elindeki kitabı göreceğiz diye pause tuşunu eskitmek zorunda kalırız. Neyse ki Anıl Altın ve Nazlı Karabıyıkoğlu, aşağıda okuyacağınız keyifli çalışmayı yapmışlar. 10 güzel filmde geçen kitaplar, hem sinemanın hem de edebiyatın ruhuna uygun bir şekilde yazılmış. Bakalım hangileri tanıdık size!
Solaris (Solyaris, 1972)
Sinema tarihindeki en özel yönetmenlerden biri olan Andrei Tarkovsky’nin Stanislav Lem’in aynı adlı kitabından uyarladığı Solaris (Solyaris, 1972), bir bilimkurgu başyapıtıdır. Başarısız bir uzay deneyinde bilim adamları ve özellikle baş karakter psikolog Kris Kelvin, hayalin her şeyi tatmin edip gerçekliği muğlaklaştırmasıyla birlikte, derin içsel yolculuklara çıkarlar. Başta eski karısı Khari olmak …

İLK GÖZ AĞRISI (23) : Engin Türkgeldi ve “Orada Bir Yerde”

Edebiyat ortamımız, ülkemizin diğer ortamlarından farklı değil. Yani, kaos hakim. Çok fazla kitap yayımlanıyor, eleştiri yok denecek kadar az ve sair. Bunlar hepimizin bildiği şeyler. Ve fakat ne şekilde, nasıl olursa olsun ilk kitabın heyecanı da ayrı. Hem, kağıt oyunu oynayanlar bilir; ilk elin günahı olmaz. İlk kitaplar da, tıpkı sonrakiler gibi, kusurlarıyla güzeldir. Kendimize ait, bize kendi yolumuzu açacak güzel yanlışlarımız olmazsa ne anlamı var yazmanın?
Bu ve benzeri düşüncelerden hareketle ilk kitaplarını çıkarmış yazarlarla söyleşi yapma fikri gelişti. İlk kitabını çıkarmış her yazara sorulabilecek ortak sorular belirlemeye çalıştım. Samimiyetle sorulan sorulara verilecek sahici cevaplar, belki, ortak dertlerimizi anlamaya, birlikte düşünmeye vesile olur. Hiçbir şey olmasa bile, bir yazar dostumuzun ilk göz ağrısının heyecanını paylaşmış oluruz. Onur Çalı



Kitapsız bir hevesli olmaktan kitaplı bir yazar olmaya giden süreç nasıl gelişti? Benim en baştan beri hevesli olduğum şey…